با کتاب
آغاز می‌شود.

گلناز توکلیان، متولد ۱۳۵۲، نویسنده و داستان‌نویس است. اقتصاد نظری خوانده و نزدیک به سه دهه مدرس زبان انگلیسی بوده است. اما داستان او با مدرک دانشگاهی یا عنوان شغلی آغاز نمی‌شود؛ با کتاب آغاز می‌شود.

از نوجوانی می‌خوانده و می‌نوشته. نوشتن برایش خیلی زود از یک علاقه به چیزی شبیه نیاز تبدیل شده؛ راهی برای بیرون کشیدن چیزهایی که درون آدم می‌مانند و همیشه زبان شفافی برای گفتنشان پیدا نمی‌کنند. شعر هم از همان سال‌ها همراهش بوده و هنوز می‌نویسد.

او به معجزه‌ی خلق کردن باور دارد؛ به این‌که انسان می‌تواند چیزی را که تا چند لحظه پیش وجود نداشته، با چند کلمه به جهان اضافه کند. یک شخصیت، یک صحنه، یک زندگی، یک احساس. و عجیب‌تر از خودِ خلق، لحظه‌ای است که آنچه ساخته‌ای از تو جدا می‌شود و وارد زندگی آدم دیگری می‌شود؛ شاید چیزی را در او تکان می‌دهد، شاید باعث می‌شود خودش را جور دیگری ببیند، یا فقط چند دقیقه کمتر تنها باشد.

شاید به همین دلیل است که توکلیان دوست دارد روزی کارگاهی راه بیندازد که در آن لازم نباشد کسی نویسنده باشد.

کارگاهی برای آدم‌هایی که فقط می‌خواهند بنویسند.

او فکر می‌کند لذت خلق کردن نباید متعلق به نویسندگان باشد. نوشتن می‌تواند راهی برای نزدیک شدن آدم‌ها به خودشان باشد؛ برای بیرون ریختن آنچه سال‌ها درونشان مانده، برای ساختن چیزی از تجربه‌های شخصی‌شان و برای چشیدن آن حس غریبی که وقتی چیزی را از هیچ خلق می‌کنیم، اتفاق می‌افتد.

سه مجموعه‌داستان کوتاه از او منتشر شده است: «ماه سیزدهم» در سال ۱۳۹۷، «هرکس بیدار بماند، نمی‌میرد» در سال ۱۴۰۲ که به‌دلیل ملاحظات انتشاراتی با عنوان «بیدار بمان» منتشر شد، و «مردن به وقت ساعت غیرشنی» در سال ۱۴۰۴.

در سال ۱۴۰۵، «لوی و تاتامی‌ها»، داستانی نیمه‌بلند، به کتاب‌های او اضافه شد.

او هنوز می‌خواند، شعر می‌نویسد، داستان می‌نویسد و به این فکر می‌کند که شاید یکی از زیباترین کارهایی که می‌توان با کلمات کرد، این باشد که به آدم دیگری کمک کنیم صدای خودش را پیدا کند